Meerkerk-Antoing

Als gevolg van de aanhoudende harde wind, waardoor varen voor ons geen optie was, zijn we bijna een week in Meerkerk blijven liggen.

Eén dag was de wind zo sterk dat zelfs de brug enige tijd niet draaide ondanks dat er commercials lagen te wachten.

 Heel vals licht maar de bonus is een prachtige regenboog over Meerkerk

 Koppen op de golfjes in het Merwedekanaal bij Meerkerk

 Onze buurman de windmolen, die een waterrad aandrijft, maakte die dagen overuren.

Bij vertrek uit Amersfoort hadden we gepland dat we 24 april voor een paar dagen terug naar Nederland wilden met een huurauto. Daartoe moeten we het schip dan op een veilige plek kunnen achterlaten, we wisten precies waar we dat wilden doen, namelijk in Antoing in Zuid-België vlakbij Tournai.

Volgens planning zouden we 13 dagen speling hebben als we de andere dagen van 9-15 uur zouden varen, een rustig tempo dus met genoeg speling om rustig af en toe een paar dagen te blijven liggen.

Nou zijn we gewend dat een planning niet meer is dan dat en het in de praktijk altijd anders gaat en deze keer was niet anders.

Voor we uit Meerkerk vertrokken hadden we weliswaar 2 dagen ingelopen doordat we in één hele lange dag naar Meerkerk gevaren waren maar ook 2 dagen ingeleverd vanwege de accu’s en 6 dagen vanwege het slechte weer.

Genoeg marge over, maar minder dan we wilden voor de leuke trajecten in België.

Vorig jaar op de terugweg over de Zuid-Willemsvaart zijn we dwars door Den Bosch gevaren een leuke route voor ons. Voor de vele commerciële schepen die er varen minder want erg smal en tijdrovend en daardoor ook voor Den Bosch belastend.

Maart 2015 is het Máximakanaal geopend waardoor de grote schepen om Den Bosch geleid worden. Wij hadden ons niet gerealiseerd dat wij helaas ook niet meer door Den Bosch mogen.

Het nieuwe kanaal is veel minder leuk en eigenlijk saai, 9 km en er zijn 8 bruggen over dat kleine stukje, het moet een vermogen gekost hebben.

 Máximakanaal.

Wij vertrokken van Den Bosch op 1^e Paasdag om via de Zuid-Willemsvaart naar Belgie te gaan, normaal gesproken doe je daar zeker 2 dagen over vanwege de vele sluizen maar deze dag konden we achter elkaar doorgaan en stonden alle sluizen al voor ons klaar. De sluiswachters waren blij dat ze wat te doen hadden en wij zijn de gehele dag geen enkel varend schip tegen gekomen, ze lagen allemaal stil vanwege Pasen.

De dag die we daarmee gewonnen hadden hebben we de volgende dag gelijk weer verloren omdat, wat wij totaal niet voorzien hadden, in België, anders dan in Nederland, alles gesloten is niet alleen 1^e maar ook 2^e Paasdag en er dus geen sluis draait. Voor de eerste sluis in België hebben we dus moeten wachten.

We waren vlak daarvoor de grens overgevaren iets wat totaal niet opvalt of gemarkeerd wordt anders dan door het opvallende verschil in onderhoud van de waterwegen en de wallekant.

 Waar Nederland overgaat in België is goed te zien.

Na het kanaal Bocholt-Herentals moesten we door de haven van Antwerpen en via de Royersluis naar de getijde rivier de Schelde om naar de Dender te varen.

Iedere keer als we de Schelde op gaan is het weer een heel gereken en geplus om te bepalen wat een goed moment is om te gaan. Niet alleen moet je rekening houden met het tij, vol tegen de stroom in varen is zonde van tijd en diesel, maar ook de lengte van de tocht is mede bepalend aangezien het tij gaande de rit veranderd. Ook moeten we rekening houden met het moment waarop het tij verandert en dus welk moment we kunnen vertrekken, om 4 uur ’s morgens of ’s avonds in het donker is voor ons geen optie. Per dag verschuift de omslag hoog naar laag tij of omgekeerd een half uur. In ons geval betekende het deze keer dat we vóór het weekend over de Schelde moesten ipv, zoals we eigenlijk wilden, erna omdat we anders in het donker zouden moeten varen.

 Drijvende steiger op Schelde waarvan de bedoeling is dat hij met het tij mee op en neer gaat; lukt niet altijd blijkbaar.

Het noordelijke deel van de Dender (een Noord-Zuid verbinding in België), tot Aalst, wordt redelijk bevaren door commerciële schepen en we zagen nu dat ze bezig zijn met voorbereidingen om sluizen en gekanaliseerde delen te verbreden zodat er grotere schepen door kunnen. Voor ons aan de ene kant jammer omdat het drukker en minder landelijk wordt maar vooral is het, ook voor ons, verheugend te merken dat de scheepvaart op dit soort wateren toeneemt want dat betekent dat ze open en onderhouden blijven.

Na Aalst is er eigenlijk geen grote vaart meer mogelijk en moeten wij ook heel langzaam varen vanwege de vele bochten en het gebrek aan veel water onder het schip. Daar zijn de Dender en omgeving ook wel erg mooi en groen. De sluizen worden vanaf Aalst tot Blaton (het Zuidelijkste punt) nog met de hand bediend. Zowel in België als in Frankrijk komt dat steeds minder voor en zijn de meeste sluizen geheel of gedeeltelijk geautomatiseerd.

Niet alleen de sluizen maar ook de bruggen worden handmatig bediend en soms met de brugwachter als contragewicht

  sluiswachters aan het werk

Wij waren het eerste schip dat dit seizoen ook na Aalst verder ging en dat hebben we geweten ook. Alle kinderziektes na de winterstop kwamen op ons bordje. Sluisdeuren die niet geheel open of dicht gingen, bruggen die niet open of dicht gingen en vooral ook heel veel rotzooi die nog in het water lag en zich bij iedere sluis ophoopte.

Bij Ninove moesten we anderhalve dag wachten voordat het lukte de brug te openen.

Na onze malheur vorig jaar met een kapotte boegschroef door troep in het water zijn we erg voorzichtig geworden.

Heel langzaam sluis in en uit dus en proberen met een pikhaak zoveel mogelijk grote rommelstukken opzij te schuiven.

 De troep in en rond de sluizen is enorm

Sinds vorig jaar hebben we een scooter aan boord, dat bevalt heel goed want hierdoor wordt onze actieradius een stuks groter dan met de fiets.

Helaas kan het zomaar gebeuren dat er iets kapot gaat als je net een eind weg bent van het schip en net uitgebreid boodschappen hebt gedaan.

Michel duwt hier de scooter, waarvan de gaskabel gebroken is, met een krat vol boodschappen achterop op zoek naar een garage of werkplaats. Ik loop erachter met twee grote pakken toiletpapier (heb je zo af en toe toch nodig).

Gelukkig vonden we iemand die ons, tijdelijk, kon helpen door de gaskabel los te knippen zodat Michel hem met de hand kon bedienen. Zo zijn we toch thuis gekomen en inmiddels is het gerepareerd, deze keer goed afgelopen.

 Michel doet het zware werk.

Een opvallend fenomeen dat mij al zolang wij varen opvalt is dat sluiswachters telefoneren terwijl ze de deuren open of dicht draaien.

Het maakt niet uit waar of welk land, of het jonge werkstudenten of oudere professionals, zijn ze staan doorlopend te telefoneren en bij iedere sluis. Soms gaat een equipe van twee sluiswachters wel een hele dag met ons mee, dat is nodig als je zo’n tien sluizen op een dag doet en bij iedere sluis wordt continu getelefoneerd.

Zou het een werkopdracht zijn?????

Bellende sluiswachters

Toen we van de Dender afkwamen moesten we nog een paar uur varen tot Antoing, onze eindbestemming. We hadden inmiddels nog één dag speling op onze oorspronkelijke planning dus prima.

We kwamen eind van de dag bij het punt waar we nog twee sluizen doormoesten en een half uur varen maar aangezien we daar heerlijk zouden liggen voor de nacht besloten we dat de volgende ochtend te doen.

De sluiswachter had de lichten al voor ons op groen gezet we melden haar, onder dank zegging, via de marifoon dat we er geen gebruik van wilden maken en de volgende dag zouden passeren.

Zij bedankte ons voor de melding, wenste ons een prettige avond en tot ziens.

Wie schetst onze verbazing toen de volgende dag er geen enkel licht brandde op de sluis en er geen respons kwam via de marifoon. Op internet gezocht of we misschien weer een feestdag gemist hadden of enige andere informatie, niets te vinden.

Navraag bij de schipper van een de enige andere boot leerde dat alle Belgisch vervoer aan het staken was en dus ook de sluizen, zij hadden het op de radio gehoord maar hadden geen idee waarom en hoelang.

 Alle sluislichten zijn uit.

Gelukkig was de staking de volgende dag voorbij en kwamen we dus met nul marge aan in Antoing.

Maar zoals gezegd dat is vaker gebeurd.

Inmiddels zijn we terug uit Nederland, is de huurauto weer ingeleverd en gaan we morgen verder, weer een grens over nu naar Frankrijk, daarover meer in het volgende blog.

Afsluiten en beginnen

Dit was de route zoals we die in 2014 uiteindelijk gevaren hebben

Hoewel het oprecht de bedoeling was vorig vaar seizoen af te sluiten met een laatste blog, is dat er niet van gekomen.

Allereerst hier dus nog even bijpraten.
 
Nog even wat cijfers over de tocht van 2014:

2147 km

345 motoruren

448 bedieningen, waarvan 297 sluizen en de rest bruggen

Na het vertrek uit de haven van Antwerpen, waar de boegschroef gerepareerd was, zijn we via de Belgische Kempen,  over de Zuid-Willemsvaart en het Merwedekanaal, door de altijd weer fraaie Koninginnensluis, en de Vecht terug gevaren naar Amersfoort.

De Koninginnensluis bij Vreeswijk

We hebben jaren gewoond in de buurt van de Vecht en veel fietstochten erlangs gemaakt maar vanaf het water is toch anders. Zeker met een grote boot als de onze is het bijzonder varen op de Vecht die beter geschikt is voor kleinere schepen maar het is goed te doen en wel heel leuk.

De Vecht, leuk bootje, mooi huis.

Varend op de Eem realiseerden we ons ineens dat we in de haven geen buiten schuur werk mogen doen en er waren een paar plekken die voor de winter nog even behandeld moesten worden. Al varend heb ik dus nog snel even het schuren gedaan en konden we er eenmaal afgemeerd iets opsmeren.

Snel, snel laatste schuurwerk

En toen lagen we weer in Amersfoort en was er natuurlijk het weerzien met vrienden en familie, altijd weer een van de fijne dingen van de winter.

Deze keer ook een weerzien met ons kleinkind die natuurlijk meteen moest worden ingewijd in de stuurmanskunsten, daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen.

Stuurman in de dop

In november zijn we samen heerlijk op vakantie geweest in Spanje waar we genoten van het weer, het landschap, nog meer familie en natuurlijk het heerlijke eten.

Vooral die leuke tapas bars waren zeer in trek bij ons.

Zo krijg je de rekening, met een krijtje op de toonbank geschreven

Het was in Amersfoort een wat onrustige winter dit jaar omdat de Eem uitgebaggerd werd en de diverse schepen dus een aantal keer naar een andere plek moesten opdat de baggeraars overal bij konden.

Het paste allemaal maar net

Maar deze winter genoten we ook van de wekelijkse logeerpartij van Nathan en van onze rol als grootouders. Alle clichés erover zijn waar, zoals wel de lusten en niet de lasten, veel meer tijd en geduld etc. en wat is het gezellig zo’n mannetje iedere week over de vloer en wat groeit hij hard.

Bezoek!

Zo gezellig, net als vroeger met zijn moeder

Op een ochtend in januari liep ik met mijn slaperige hoofd naar de keuken om koffie te zetten en verbaasde me erover dat alle keuken lades en deurtjes niet dicht bleven maar steeds weer open gingen. Het duurde enige tijd voor tot me doordrong dat er iets raars aan de hand was en toen was ik wel gelijk wakker. Het schip lag scheef en niet zo’n beetje ook.

Michel kwam gealarmeerd zijn bed uit en ging gelijk buiten kijken terwijl ik diverse grondluiken opende om te kijken of er water onder de vloer stond.

Een beetje lachend kwam Michel al snel weer binnen met de melding dat we op een meerpaaltje waren blijven hangen.

Gestrand op een paaltje

Het waterpeil in de Eem kan in korte tijd sterk wisselend, dat weten we en daar mee is rekening gehouden in de manier waarop we liggen afgemeerd. In de afgelopen jaren is er nooit zoiets gebeurd en we weten ook niet waarom nu wel.

Maar ja we lagen wel vast en scheef en een schip van zeventig ton schuif je niet eventjes opzij en van een paaltje af, dat ligt goed vast!

We hebben even overwogen om de stratenmakers die op de kant bezig waren met hun shovel te vragen ons daarmee opzij te duwen maar dan zou de kans op beschadiging wel groot zijn.

Uiteindelijk bedacht Michel (het was nog steeds ’s ochtends heel vroeg voor ons) dat de simpelste oplossing was om de motor te starten en even goed gas te geven, de lijnen zouden ons wel op de plaats houden, en daardoor dan iets omhoog te komen en eraf te schieten. En dat werkte ook prima.

En toen werd het maart en waren er steeds meer mooie dagen met warmere temperaturen.

Dan gaat het weer kriebelen en is het tijd om alle gordijnen die de kou buiten houden uit het stuurhuis te verwijderen en de vaarkrukken weer neer te zetten, om nieuwe plantjes voor de bakken te kopen en om vaarplannen te gaan maken.

Gordijnen weg en krukken terug

We hebben een reis gepland die ons via België en Parijs, langs (niet over) de Loire tot in midden Frankrijk voert. Vandaar meer oostelijk weer terug naar het noorden en uiteindelijk over de Maas terug naar Nederland.

We hebben er zin in.

De planning voor dit vaarseizoen

Inmiddels is de kop eraf  en we zijn meteen goed gestart met pech. Laten we hopen dat we daarmee onze portie pech voor dit jaar gehad hebben.

Geheel volgens planning zijn we woensdag de 25^e in de middag uit Amersfoort vertrokken met het plan om 2 uur te varen tot aan de Randmeren. De volgende ochtend vroeg vertrekken om voor 10 uur bij Muiden door de sluis te gaan, naar Weesp en vandaar verder.

Gezien de voorspellingen voor hele harde wind de komende dagen was alleen donderdagochtend goed om over de Randmeren te varen; met te harde wind loopt onze huisraad een te groot risico vanwege de golfslag.  

Het liep anders.

Na het afmeren die eerste dag werd duidelijk dat het niet mogelijk was de motor weer te starten. Onderzoek leidde tot de conclusie dat de startaccu’s de geest hadden gegeven. Helaas was dat niet eerder die dag gebeurd bij het proefdraaien of zelfs eerder die winter bij het verhalen, nee nu op een plek die ver van alles en iedereen is.

Om het nog erger te maken bleek ook de start accu voor de aggregaat overleden. Dus eenzaam en alleen en ook nog koud en zonder licht, geen leuk vooruitzicht.

De accu’s waren allemaal 7 jaar oud met een voorspelde leeftijd van 5 jaar, dus niet erg verwonderlijk maar wat een timing!!

Gelukkig hadden we in Amersfoort, via onze buren daar, kennis gemaakt met een scheepsmecanicien en we hebben hem gelijk gebeld. De man heeft ons fantastisch gered.

Donderdagochtend vroeg is zijn vrouw gekomen met een accu die we konden gebruiken om de aggregaat te starten en dezelfde middag zijn er nieuwe accu’s voor de motor geleverd en geplaatst.

Hiervoor moesten we wel de boot ongeveer honderd meter verslepen, het ouderwetse jagen, opdat de accu’s aan boord konden komen.

Michel achter en Rebecca voor, het lukte wel!

Een hele klus met die 70 ton, in de regen en harde wind om je oren (gelukkig wel wind mee) en dan te bedenken dat ze het vroeger altijd zo deden.

We zijn weer helemaal up and running, het wachten is tot de wind wat afneemt en dan vervolgen we de reis.

Zaterdagochtend de 28^e zou volgens de voorspellingen de enige periode zijn met windkracht minder dan 5, dus het was dan of nog een kleine week wachten.

Hoewel wij geen fans zijn van vroeg opstaan was de keus snelgemaakt en om 6.30 uur de trossen los.

115 kilometer

Doordat het inmiddels weekend was, waardoor een heleboel bruggen niet draaien voor maandag en door een gestremde sluis moest de route worden aangepast. Uiteindelijk hebben we tot 16.30 door gevaren en waren toen in Meerkerk.
Het waait nu en de komende dagen heel erg hard, schuimkoppen op het Merwedekanaal en het regent pijpenstelen, we blijven dus maar lekker even hier liggen, genoeg te doen.

Hierover dus meer in het volgende blog.

Saint Dizier naar Tweede Havendok in Antwerpen

We hebben een dok gevonden en zijn er inmiddels ook geweest, maar dat was nog geen sinecure.

Zoals we al gemerkt hadden zijn er niet veel mogelijkheden voor reparaties in grote delen van Frankrijk voor ons formaat schepen. We hebben waar we konden geïnformeerd naar de mogelijkheden maar kregen overal of een negatieve of helemaal geen reactie, bovendien is augustus in Frankrijk een lastige tijd want veel is gesloten.
Inmiddels wisten we dat we 8 september in Antwerpen terecht konden en zijn dus op ons gemak daarnaar op weg gegaan, onderweg nog een paar mogelijkheden geprobeerd maar geen succes.
Het varen zonder boegschroef ging Michel steeds beter af en ook voor de matroos werden afmeren en sluizen en andere manoeuvres steeds beter te doen, alles went, al waren er ook wel (teveel) lastige momenten. We weten nu in ieder geval wel waarom we een boegschroef willen hebben.

Via de inmiddels bekende route langs Reims zijn we naar Berry-au Bac gevaren, vroeger een knooppunt in de binnenvaart met winkels, pompstation en cafés. Nu zijn die panden verlaten en komt er behalve pleziervaart slechts een enkele spits langs. Wel is het nu een heerlijke plek om een paar dagen te liggen.

Berry-au -Bac

Vanaf hier zijn we verder gegaan via het Canal latéral à l’Aisne  en de Aisne canalisée (afwisselend rivier en gekanaliseerde rivier), een voor ons nog onbekende waterweg en erg mooi. Veel sluizen waaronder ook een dubbele of getrapte, de onderste sluis vult met het water van de bovenste en leegt dan in de rivier.

de dubbele sluis

In Soissons werden we getrakteerd op een prachtige regenboog over de oude huizen aan de haven.

regenboog boven Soissons

Hier hadden we bezoek met een auto waardoor we ook wat meer van de omgeving konden verkennen, zoals het kasteel van Pierrefonds, een zeer indrukwekkend gebouw. De meest oorspronkelijke fundamenten dateren uit de 12^e eeuw, in de 17^e eeuw is het volledig verwoest en in de 19^e eeuw geheel hersteld, met veel grandeur en luxe, door Napoleon. Het is nu nog volledig intact en een bezoek waard.

Chateau de Pierrefonds, in de buurt van Cambrai

Heel anders was het kasteel dat we een paar dagen later bezochten in Guise, waar we met de plof naar toe zijn gereden.
Anders maar zeker zo indrukwekkend is deze, deels al uitgegraven en vrijgemaakte middeleeuwse kasteel-burcht. Met vrijwilligers wordt daar, al 60 jaar, hard aan gewerkt en je kan een rondleiding krijgen door eindeloze gangen, spelonken en ruimtes terwijl nog maar 25% is bloot gelegd.

het enige overgebleven bovengrondse bouwwerk, de toren met boven in de keuken en nog zichtbare schoorsteen.

Allebei typisch kastelen om een keer met een kleinzoon naar terug te gaan :-).

Na Soissons waren we voor het eerst sinds weken zonder gasten en was het weer tijd voor alle (achterstallige) klussen zoals huishoudelijke taken, de belasting formulieren en herstel van touwwerk.

 Michel in de weer met de administratie en herstel gesleten van lijnen ( opnieuw een lus insplitsen, ook 12 strengs)

Vanuit Choissy-au-Bac zijn we naar de Clairière de l'Armistice gefietst. Een fascinerende plek middenin een bos waar op 11 november 1918 de wapenstilstand tussen Duitsland en de geallieerden werd getekend, een nederlaag voor de Duitsers, die het einde van WO-I betekende. Maar ook de wapenstilstand tussen Duitsland en Frankrijk van 22 juni 1940, een overwinning voor de Duitsers, werd hier getekend.

de wagon in het museum

de plek waar deze beide keren stond opgesteld

In 1918 werd een restauratie treinstel het bos ingereden naar een open plek waarin de verklaring getekend werd. Later werd de wagon naar een museum in Parijs gebracht.
In 1940 verordonneerde Hitler dat de wagon terug moest komen op precies dezelfde plek en dat binnenin dezelfde opstelling moest worden gemaakt. Hitler deed er alles aan om de rollen ten opzichte van 1940 om te draaien en te benadrukken dat nu de Duitse haan victorie kraaide, tot in de details van de tafelschikking en tijdstip van aankomst en vertrek.
Na afloop gaf hij opdracht de plek te verwoesten, behalve het beeld van Marshal Foch dat er stond sinds 1918 en die nu dus alleen nog uitkeek over een kaal stuk land.

De wagon werd naar Duitsland gebracht als trofee en daar in 1945 vernietigd; wat er nu staat is een replica.

Hitler en gevolg betreden de wagon

Een plek waar het voelbaar is dat er geschiedenis is geschreven.

Aangezien we genoeg tijd hadden kozen we ervoor om via het Canal Saint Quentin terug te varen i.p.v. het Canal du Nord. Vorig jaar waren we probleemloos door de tunnel in dit kanaal gekomen, de langste (5300 meter) van Frankrijk en de enige waar je nog achter een elektrische sleper door getrokken wordt; we voorzagen niet echt problemen ook al hadden we geen boegschroef.

het kanaal Saint Quentin is beslist mooi om doorheen te varen, maar ja…… die tunnel

Helaas dat liep wat anders. Vorig jaar hadden ze vanaf de sleper middenachter één lijn die splitste voor onze boeg, we bleven zo keurig midden achter de sleper varen. Om onduidelijke redenen was nu gekozen voor een lange stugge niet gesplitste lijn en het ging helemaal fout. We deden precies wat ze zeiden maar tot 3 maal toe werd ons schip tegen de wand van de tunnel getrokken; zonder boegschroef was er niet veel te corrigeren en waren wij machteloos. We konden alleen heel hard roepen en toeteren dat ze moesten stoppen.
De schippers van de sleper werden iedere keer bozer en bozer en schreeuwden in onverstaanbaar Frans bevelen die we niet snapten waarop ze alleen maar nóg harder gingen schreeuwen.
Inmiddels hadden we wel al een verbogen scepter en behoorlijk verfschade opgelopen, dus wij ook niet blij.
Uiteindelijk waren de schippers van de sleper zo boos dat ze de lijn losgooiden en we moesten de rest (nog 5 km) maar op eigen kracht doen. Graag en geen probleem, zonder een centje pijn zijn we door de tunnel gekomen.
De schade werd later opgenomen door een VNF beambte die zei dat het al de 2^e keer in die week was en later hoorden we van 2 andere schepen dat ze dezelfde problemen hadden ondervonden.
Jammer, maar helaas en gelukkig was het alleen verf schade.
Volgende keer gaan we zeker weer door die tunnel maar alleen als we een werkende boegschroef hebben.

Voor we de grens met naar België overgingen hebben we nog een bezoekje aan Cambrai gebracht. Wat we niet wisten was dat er een kermis was die zo ongeveer de hele binnenstad in beslag nam, nog nooit zoiets gezien. Niet één spookhuis maar wel drie, niet twee of drie schiettenten maar zeker tien en zo meer.
Voor iemand als ik die al misselijk wordt bij de gedachte aan een draaimolen was het te veel, zeker het rad waarmee mensen alle kanten omgezwaaid werden hoog boven de toren van het stadhuis uit, brrrr

de kermis in Cambrai

Verder door naar het noorden, waar we in Tournai met vrienden hadden afgesproken die er met hun eigen boot waren. We hebben een tijdje opgetrokken, gevaren via het kanaal van Bossuit en de Leie, tot we in Deinze waren.
Michel en ik zijn ook nog even naar Oudenaarde gevaren en weer terug, omdat we daar nooit waren.
Het enige dat we daar gedaan hebben is een fraaie foto maken van ons schip voor de kerk en verder niets omdat het onophoudelijk stortregende. Moeten we dus nog maar eens over doen.

in Oudenaarde voor de kerk

In België zijn er veel lekkere biertjes te drinken en zeker na een fietstocht smaakt dat heerlijk.
De enige reden om onderstaande foto in dit blog te plaatsen is dat ik het zelf zo’n leuke foto vind.

Santé voor de lezers van dit blog!

Nou ja en toen via Gent en de Schelde, niet prettig mét tij en zonder boegschroef, naar de haven van Antwerpen waar we bij de firma Moordtgat terecht konden.
Allereerst maandagochtend achteruit inparkeren tussen de reuzen die daar liggen om in het dok te kunnen. Waar de buren alleen de kop of de kont in het dok hebben vanwege de schroef pasten wij er geheel in.
De schippers van deze schepen hebben vrij, want anderen werken aan hun schip en dus alle tijd om naar ons te kijken en commentaar te geven (allemaal aardig en positief gelukkig).

achteruit inparkeren

Omdat we geheel uit het water waren wilden we ook de grote schroef controleren, we hadden nog steeds het idee dat er toch iets niet in orde was nadat we vorig jaar die staalkabel om de schroef hadden (zie blog september 2013). Dat bleek terecht en in overleg met onze, uiterst behulpzame en meedenkende verzekering, werd de schroef gelijk onder handen genomen. Fluitje van een cent en binnen een dag klaar.

scheur en rafels in het schroefblad

de schroef wordt los gemaakt

schroef wordt helemaal door gemeten en deels met apparatuur maar ook gewoon met een ferme klap van een moker weer in model gebracht.

 

aan het eind van de dag wordt de schroef weer gemonteerd, gladder en glimmender dan wij hem ooit gezien hebben.

onze schroef was maar een kleintje en er lag nog een loods vol enorme grote schroeven, te wachten op behandeling

Waar het ons natuurlijk ook vooral om ging was de boegschroef.
Eenmaal uit het water was goed zichtbaar dat er veel troep om de schroef zat en ook dat het onbereikbaar was zolang de tralies ervoor zaten. Daar kan je wel met je hand doorheen maar onvoldoende kracht zetten om iets wat zo vast zit los te maken, dat was de duiker in het Bassin la Villette ook niet gelukt.

achter de tralies is de troep zichtbaar

Oorspronkelijk hadden we die tralies niet voor de openingen met als gevolg dat er heel vaak takken en andere troep in de schroef kwamen, meestal spoelde het er wel weer uit maar niet goed voor de schroefbladen.
Nu hebben we de tralies, veel minder last van takken en plastic zakken e.d. maar áls er dan iets vastzit kan je er niet bij.
We denken nu over iets van gaas dat verwijderd kan worden, zijn we nog niet over uit.

zie hier de vangst

Na een half uur peuteren en trekken was alles verwijderd, het bleek materiaal van een big bag met tieribs en al en wel een heleboel.

De boegschroef werd droog gedraaid en maakte wel een beetje ratelend geluid maar volgens de monteur alles goed en normaal.
De tralies weer gemonteerd en toen de grote schroef er weer op zat konden we weer te water.

laatste inspectie door de schipper, zowel in het dok als in het water zijn we zo’n beetje het formaat bijboot voor degenen die om ons heen liggen

Hoera, we gaan het water weer in. Binnen een dag de klus geklaard en we kunnen weg.
Jammer maar helaas, zo werkte het dus niet.
Eenmaal in het water bleek de boegschroef toch niet te werken, zonder tegendruk leek het wel OK maar nu was er niet of nauwelijks waterverplaatsing.
Niet de haven uit dus maar aan de kant en afwachten tot de volgende dag, iedereen ging nu naar huis.
Van binnenuit, nadat alles gedemonteerd was, kon er geconstateerd worden dat een groot onderdeel van de boegschroef, het staartstuk, vervangen moest worden. Maar daarvoor moesten we weer uit het water.

Overleg met de verzekering (de VNN was weer zeer behulpzaam), onderzoek door een expert, overleg met de leverancier in Nederland en dan wachten op de aflevering van het pakketje.

het nieuwe staartstuk met nieuwe propellerbladen

Vrijdag konden we het water weer uit, tralies weer losbranden, staartstuk vervangen, tralies weer monteren, verven en toen de verf droog was eindelijk weg.

Alles doet het zoals het moet en er zijn  geen rare geluiden of merkwaardige vibraties.

Hoewel iedereen even aardig en behulpzaam was en wij zelf niet eens zo heel veel konden doen waren het vermoeiende dagen, niet in de laatste plaats omdat de haven van Antwerpen een 24-uurs bedrijf is en dat merk je om je heen.

Na een uurtje varen waren we op het kanaal Schoten naar Dessel en hebben we afgemeerd bij de eerste de beste groene en rustige plek, even bijkomen!

De laatste etappe en blog dit jaar wordt van hier naar Amersfoort, daarover later meer.