Amersfoort-Utrecht

Dinsdag 1 april was het zover voor ons, tijd om te vertrekken uit de haven van Amersfoort, de winter is voorbij en we beginnen aan een nieuw vaarseizoen.
We hebben genoten van alle sociale en culturele geneugten die het stadse winterleven te bieden heeft en de vele contacten met vrienden en familie.
Wat een verschil met vorig jaar toen het ijzig koud was en er nog sprake was van sneeuw en nu met stralend lenteweer en haast zomerse temperaturen.
Weliswaar vertrokken we vorig jaar een maand eerder maar daar lag het niet alleen aan.

de Kwekersbrug in Amersfoort, klaar om te openen voor ons

Het was een goede en wel bestede winter met een aantal memorabele hoogte punten, niet in de laatste plaats de geboorte van onze kleinzoon Nathan.
Begin februari zijn Michel en ik voor een vakantie naar Spanje vertrokken, de nodige medische winterperikelen waren achter de rug en goed afgesloten dus we konden er even tussenuit en de geboorte van Nathan was pas voor eind maart gepland.

we waren op het zuidelijkste puntje van Spanje, prachtig uitzicht op de overkant, veel meer hebben we niet gezien

We vertrokken maandagochtend maar waren dinsdagnacht alweer terug en in het ziekenhuis in Utrecht om kennis te maken met Nathan, hij had maling aan de planning van anderen.
Na de eerste schrik en zorg van zoveel weken te vroeg gaat het nu heel goed met hem en de bonus is dat we hem al die weken al meemaken voor we weer gaan varen. Spanje houden we tegoed.

Nathan, hier zeven weken oud en zijn moeder

Niet alleen buitenshuis gebeurde er van alles, zodra de hand van Michel na de operatie hersteld was is hij weer aan de slag gegaan. Uiteindelijk was er deze winter nog niet geklust.
Hij heeft de stuurboordhut onder handen genomen. Omdat we daar nog niet echt iets aan gedaan hadden was het een beetje ons rommelhok voor alles waar elders geen plek was en de bedden waar we plannen mee hadden maar nog niet gerealiseerd.
Nu is het een keurige kamer, mooie kastenwand met schuifdeuren en een hangkast waarvoor de laatste deuren uit de originele achterroef gebruikt zijn. Bovendien twee extra slaapplaatsen omdat de opklapbedden nu goed geplaatst en gefixeerd zijn. We hebben er een leuke (klein)kinderlogeerkamer bij.

opgeruimd, alles heeft een plek en is terug te vinden

de bunkbedden zijn opgeklapt achter het gordijn opgeruimd

Michel demonstreert dat de constructie stevig is

We zijn wel weg uit Amersfoort maar hebben tot nu toe maar een kilometer of vijf gevaren en liggen net buiten de stad op de Eem.
Vanwege diezelfde kleinzoon hadden we onze planning aangepast en blijven we de eerste weken in de buurt van Amersfoort voor we naar België gaan.

We besteden onze tijd nuttig en hebben de dekken geschilderd en alle planten weer verpot.

nieuwe antislip op de loopdekken

alle geklieder met aarde lekker buiten de boot

We hebben deze winter een snorscooter gekocht om onze actie radius op de wal wat te vergroten in de periode dat we varen. De bedoeling is dat ik ook zelf zal gaan rijden maar voorlopig heb ik mij beperkt tot achterop zitten. Ook Panache moet mee op de scooter en Michel heeft nu een proefritje met hem gemaakt in de nieuwe bak, Panache vindt het geweldig en blijft rustig zitten. Stel je nu voor dat ik er nog tussenin zit, allebei met een helm op, we zullen het nodige bekijks trekken.

de man en zijn hond

We genieten hier ook weer van het buiten zijn en in de natuur liggen, hoe leuk de stad ook is. Helemaal donker ’s nachts want geen straatverlichting. Geen stadsgeluiden maar het kwetteren van de vogels als je wakker wordt en van alles te zien op en rond het water en in de lucht.

een drijvend huis, onze nieuwe buren op de Eem

En omdat we nu toch zo dicht bij Amersfoort zijn kan kleinkind met zijn ouders nog gezellig op bezoek komen.

nog even genieten van zo dichbij zijn

Van hier gaan we naar Diemen waar we een paar dagen blijven liggen en dan varen we door naar Utrecht.
We kunnen een aantal weken liggen in de Veilinghaven in Utrecht, een erg leuke plek.
Voor het verhaal van onze nieuwe ligplaats zie het laatste blog van 2013

De Gerritje in Utrecht op "onze plek", nu zijn de bomen nog kaal maar straks......

uitzicht over de Vaartse Rijn vanaf het schip

Vanuit Utrecht gaan we half mei naar Oostende waar we, net als 2 jaar geleden, deelnemen aan het festival Oostende voor Anker. We vonden het toen erg leuk en hebben er ook nu weer veel zin in.
Meer hierover in het volgende blog.

Vaarplannen voor 2014 en bijgewerke website

We hebben onze website bijgewerkt en al onze plannen voor de rest van het jaar erop vermeld.
Veel nieuwe kaarten en foto's, genoeg te lezen.
Als je ons tijdens onze reis wil volgen stuur dan een mailtje, zie hierboven.
Rechts vind je de voorgaande blogs met de verhalen van afgelopen tochten.

Parijs - Amersfoort, de gehele reis en de nieuwe ligplaats

het laatste deel van de reis 2013

Vanwege diverse redenen was het er nog steeds niet van gekomen om het laatste deel van onze reis 2013 in het blog te verslaan.

Zoals ieder jaar als we afmeren op onze winter ligplaats worden we onmiddellijk opgenomen in het “winterleven” waardoor het varen en alles wat ermee te maken heeft al snel op de achtergrond raakt.
Deze keer niet alleen alle gezellige sociale contacten met alle familie en vrienden die we de zomer weinig of niet gezien hadden maar we werden ook onmiddellijk opgeslokt door (geplande maar daardoor niet minder ingrijpende) medische afspraken en de, volledig onverwachte en ongeplande, aankoop van een vaste ligplaats.

Inmiddels gaat het met ons allebei weer helemaal goed en is de aankoop, waarover straks meer, zo goed als afgerond. De rust is hier weer gekeerd en daarmee de tijd en aandacht om het laatste verslag te maken.

Na twee weken Parijs (we vonden het zo leuk dat we komend jaar weer gaan) zijn we vertrokken via het Canal Saint Denis, dat uitkomt op de Seine aan de NW-kant van Parijs.
Dit is duidelijk niet de toeristische route en voert door een minder mooi en welvarend deel van Parijs maar is, mede daardoor, niet minder interessant.

Vanaf de Seine over de Oise naar het noorden, met een stop in Auvers-sur-Oise, het dorp waar Vincent van Gogh en zijn broer Theodore begraven liggen.

de graven van de broers van Gogh

Ik was een beetje ontdaan dat beide graven er zeer armetierig en bijna verwaarloosd uitzagen terwijl het hele dorp draait om Van Gogh en wat er commercieel aan te verdienen is.

nog een eindje te gaan naar Nederland, en dat is over de weg!

De afstand naar Nederland is hier al aangegeven want in Zundert is van Gogh geboren.

Via het Canal du Nord, wij vinden dat geen vervelende route zoals we vaak begrijpen dat anderen er over denken, naar Antoing in België.

Vlak voor de Belgische grens kregen we pech. Bij een poging om af te meren bij een wat ondiepe kant sloeg plots de schroef volledig vast. Wat er precies gebeurde wisten we niet maar het was wel duidelijk dat er iets in de schroef was geraakt want daar zat geen beweging meer in.
Na enig beraad, heen en weer bewegen en uiteindelijk gewoon geluk was ineens de schroef weer vrij maar of er schade aan was wisten we niet.
We voeren, heel langzaam, naar de vlakbij gelegen sluis en mochten daar afmeren vanwege de pech.
We hebben overlegd met onze verzekering en die zeiden vaar maar door en als er toch blijkt iets mis te zijn dan gaan jullie maar ergens op een helling.

hulp van de VNF medewerker

De mannen van de VNF die tegenover ons bezig waren zijn nog gekomen met hun bootje om te zien of ze ons konden helpen maar ze konden er niet bij.
Van anderen hoorden we later dat zij gewoon zelf het water waren in gegaan om te kijken en te voelen maar dat komt bij ons niet eens op, wij hebben allebei een hekel aan zwemmen, vandaar.
We zijn zonder probleem doorgevaren maar een paar weken later, vlak bij Amersfoort, hoorden we ineens toch een vreemde tik, blijkbaar zat er wel iets om de schroef.
Eenmaal afgemeerd in Amersfoort heeft de brandweer, onze buren bij de haven, tijdens een oefening voor ons de schroef geïnspecteerd en tot onze verbijstering en vreugde een restant van een stalen kabel losgeknipt dat al die tijd blijkbaar om de schroefas had gezeten. Ze hebben ook de schroefbladen gevoeld en die waren niet beschadigd.

Brandweerduikers onder 't Majeur in de Eemhaven

Michel toont de "vangst

Bij de verbouwing een aantal jaren geleden hebben wij geïnvesteerd in een “rope-cutter”, een soort mes dat op de schroefas gemonteerd is en touwen e.d. moet snijden.
Indertijd door Michel bestempeld als het duurste stuk metaal aan het hele schip maar we denken nu dat het zijn geld wel heeft opgebracht en wie weet wat er de afgelopen jaren allemaal nog meer is doorgesneden.

Het duurste stuk metaal op het schip

voor de schroef, blijkbaar heel effectief

In Antoing hebben we de dieseltank gevuld voor de winter en gewacht op bevriende schippers die met hun boot ook daarheen kwamen.
Gezamenlijk zijn we via Brussel, de Rupel naar Antwerpen en de Biesbosch richting huis gevaren.
Inmiddels was de zomer al merkbaar voorbij, de avonden werden kouder en de ochtenden werden mistig.
Hoewel de geraniums nog moedig stonden te bloeien waren de spinnen alweer druk bezig hun webben te weven, altijd weer een prachtig gezicht als de dauw erin hangt.

En toen waren we weer in Amersfoort, na ongeveer 2400 km, 440 motoruren en 450 maal passage van een bediend kunstwerk waaronder zo’n 360 sluizen.

de volledige route

Zoals al eerder vermeld hebben we dus een ligplaats gekocht.
In onze langere termijn planning is wel opgenomen om over een jaar of wat een ligplaats te zoeken en eventueel te kopen maar op dit moment hebben we die eigenlijk niet echt nodig omdat we veel varen en ’s winters altijd wel een plek kunnen vinden.

Waarom dan toch?
Als we niet meer kunnen of willen varen willen we wel op ’t Majeur blijven wonen maar dan wel dichtbij alle dingen die wij belangrijk vinden zoals bijvoorbeeld winkels, bioscoop, theater en bibliotheek. Eigenlijk dus in de stad, maar ja we willen ook rust en groen om ons heen. Voor een schip van onze lengte een speld in een hooiberg en zie die maar te vinden.

Zoals jullie al snappen is dat gelukt, per toeval liepen we tegen deze ligplaats aan en we besloten deze kans niet te laten lopen.

Het is aan de rand van het centrum van Utrecht, slechts één sluis en een brug verwijderd van het Amsterdam-Rijnkanaal. Een heel rustige en groene buurt, 15 minuten fietsen van het station. Een goede woonplek én uitvalsbasis voor vaartochten.

de locatie van onze nieuwe ligplaats

vanaf het water, de Vaartse Rijn, gezien

en vanaf de overkant

 Bij de ligplaats hoort een schip, wij hebben nu dus een vloot.

de Gerritje, het schip wat er nu ligt en dus tot onze vloot behoort

Het schip is een Katwijker uit 1927, verbouwd tot woonschip maar verder heel origineel en goed varend te maken, alleen de motor ontbreekt.
Het schip zal verkocht worden, mocht iemand interesse hebben……
Voorlopig gaan we het schip verhuren als woning, zo wordt het nu ook gebruikt, tot het verkocht is of we besluiten dat we ‘t Majeur op die plek willen afmeren.

Alles bij elkaar hebben we een enerverende periode achter de rug de laatste maanden maar we zijn gezond en nu heel tevreden met de ligplaats in het vooruitzicht.
We gaan ons nu beraden op de tocht voor het komende jaar en hebben daar al diverse ideeën voor.
Alvorens weer te gaan varen hopen we eerst grootouders te worden van ons eerste kleinkind dat eind maart wordt verwacht.

Als het reisplan voor 2014 is uitgewerkt en de website is bijgewerkt zullen we een mailing rondsturen.

Volgend jaar, als we varen, doen we dan opnieuw via het blog verslag van onze wederwaardigheden.

Tot dan,

Rebecca en Michel